14.

Με αυτή την ανάρτηση, ανοίγουμε το μεγάλο κεφάλαιο: "Κρητική Μαντινάδα". Μιλάμε για πολύ πράμα...

Ἀγάλι ἀγάλι σφίγγε με γιατ' εἶμαι γκαστρωμένη

μή μοῦ κυλήσει τό παιδί καί πάω κολασμένη.

15.

Το λέγανε τα παιδιά ήδη πριν τον πόλεμο. Ποιον απ' όλους μην με ρωτάτε, δεν ξέρω.

-Ἀνεβαίνω στή συκιά

καί πατῶ στήν καρυδιά

καί ψωνάζω κούι - κούι

καί κανένας δέ μ' ἀκούει.

-Μόνο 'γώ σέ ἄκουσα

πῆγα καί σέ γάμησα.

13.

Παρμένο από σχολική μονάδα...

Τον ἀρχαίο τόν καιρό

ζοῦσαν ἄνθρωποι βαρβάτοι

πού χρόνια ἐγαμούσανε

ἐπάνω στό κρεβάτι.

Είτε σε λάθος σχολείο πήγαινα, είτε σε χριστιανικό...

12.

Μεταξύ μας, είμαι σίγουρος ότι δεν προσέχατε στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο (ποιος πρόσεχε, άλλωστε). Το θυμάστε το βιβλίο του Ξενοφώντα "Κύρου Ανάβασις"; Όχι; Δεν πειράζει! Ο -τότε- φοιτητόκοσμος της Θεσσαλονίκης, με την βοήθεια του ποιητή Μανώλη Ξεξάκη που κατέγραψε το κείμενο περί το 1971, φρόντισε πριν από εσάς, για εσάς!

Στοῦ Ξενοφώντα τόν καιρό, εἰς τά παλιά τα χρόνια,

ζοῦσαν βαρβάτοι ἄνθρωποι πού ἐγαμοῦσαν χρόνια.

Ἐπέφτανε μικρά παιδιά καί σηκωνόνταν γέροι

καί πού καί πού τήν παίζανε καί λίγο μέ τό χέρι.

Ἦταν βαρβάτοι ἄνθρωποι, πάρα πολύ βαρβάτοι,

εἴχανε ποῦτσες φοβερές, μισή ὀργιά καί κάτι.

Ἐχύνανε μισή ὀκά στό κάθε τους γαμίσι

καί τα μουνιά πλημμύριζαν σά σκάφες ἀπ' την πλύση.

Αἴφνης, ὁ τοῦ Δαρείου γιός, ὁ ψωλοβρόντης Κύρος,

ὅστις ἐν μέσω τῶν περσῶν εἶχε μεγάλο κύρος,

διαταγήν ἐξέδωκε μεγάλη καί τρανή

πώς πρέπει μέσα στό μουνί νά μπαίνουν καί τ' ἀρχίδια,

διότι ἔξω μένοντα δέν ἦσαν ἀσφαλῆ.

Λοιπόν, και τότε κάποιος φύλαρχος, ἀντί γιά ἕνα φόρο,

ἕνα μουνάκι τρυφερό τοῦ ἔστειλε γιά δῶρο

........................................................................

κι ἐνῶ τά δυό εἶχαν μπεῖ χωρίς βία μεγάλη,

κι αὐτός προσπάθαγε τό τρίτο νά τής βάλει,

αἴφνης ἠκούσθη ἕνα κράκ!

καί τό δεξί τ' ἀρχίδι ἔσπασε σάν καρύδι.

Χορός: ἀλοί! ἀλοί! σ' ἐμέ τόν τάλα,

μά καί σ' ἐσέ, κουφάλα!

Διαταγές ἐπέφτανε ἀπανωτές στήν ὥρα

κι οἱ κήρυκες δέν πρόφταιναν νά διαλαλοῦν στή χώρα:

πουτάνες, ψωλοθήκαρα καί ψωλοπιπιλίστρες,

ψωλομαζῶχτρες, πούστηδες καί ψωλοστραγγαλίστρες,

βουλώσετε τά στόματα, τίς μύτες καί τ' ἀφτιά σας,

βουλώσετε τούς κώλους σας καί τά παχιά μουνιά σας!

Χορός: καί τά μπουρδέλα κλείσανε τούς προσεχεῖς τούς μήνας...

ὅλα, μεγάλα καί μικρά, ὡς καί τῆς κερα- Ἀσημίνας.

Γιά τῆς ψωλῆς τ' ἀνέβασμα, λοιπόν, τοῦ ἀναπήρου

ἡ ἐκστρατεία κλήθηκε Ἀνάβαση τοῦ Κύρου.

11.

Το λέγανε (και το λένε ακόμη, θα πω) στις καλοκαιρινές παιδικές κατασκηνώσεις.

Στόν πόλεμο τῆς Τροίας,

τόν καιρό τῆς μαλακίας,

ἐγάμησεν ὁ Δίας

τήν Ἥρα τήν πουτάνα,

ποὖχε κῶλο μελιτζάνα

καί μουνί σάν καραβάνα.

Η ευρέως γνωστή παραλλαγή είναι η εξής:

Εις τον πόλεμο της Τροίας,

τον καιρό της μαλακίας,

εγαμήθηκε ο Δίας

με την Ήρα την πουτάνα

που 'χε κώλο σαν καμπάνα

και μουνί σαν καραβάνα.

Προτιμώμενος είναι ο δεύτερος, καθότι πιο ομοιογενής στην ανάγνωσή του.

10.

Το βιβλίο αναφέρει ότι είναι γνωστό σε μαθητές και φοιτητές. Το δικό μου σχόλιο είναι: "μόνο;".

-Σόλων, Σόλων,

πῶς τόν θές τόν ψῶλον;

μισόν, ἤ ὅλον;

-Ὅλον, ὅλον, 

εἶπ' ὁ Σόλων

μέ ἀνοιχτόν τόν κῶλον.

Φυσικά και θα παρατηρήσατε ότι δεν είναι εντελώς "σειριακή" η παρουσίαση. Συμβαίνει στο συγκεκριμένο κομμάτι, διότι τα αποσπάσματα που λείπουν είναι διάσπαρτα κομμάτια από το ομηρικό έπος, του οποίου λόγος έγινε σε παλαιότερη ανάρτηση. 

8.

Πασίγνωστο ποιηματάκι (εγώ πάλι δεν το είχα ακούσει παλιότερα)...

Ὁ Σωκράτης ὁ σοφός

πούστης ἤτανε κι αὐτός

καί ο μόνος ἐν Ἑλλάδι

πού τήν ἄλειφε μέ λάδι.

7.

Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα πράγματα για να ειπωθούν. Το μόνο που αναφέρεται ότι είναι σπάραγμα μεγαλύτερου ποιήματος, της δεκαετίας του 1930.

......................................

ὅσο γιά τόν Εὐριπίδη,

πού γάμαγε σάν φίδι,

.......................................

4., 5., 6.

Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια. Όσοι πήγατε γυμνάσιο, την ξέρετε.

Στο βιβλίο της Κουκουλέ(πρώτος τόμος) υπάρχουν αποσπάσματα, όπως στον δεύτερο και στον τρίτο τόμο (οι οποίοι έχει εξαντληθεί από τα βιβλιοπωλεία ανά την Ελλάδα). Μια ελπίδα για να τα βρείτε και να τα διαβάσετε αυτοπροσώπως, είναι να επισκεφθείτε την Εθνική Βιβλιοθήκη στην Αθήνα(Πανεπιστημίου 32, Αθήνα). Ενδιαφέρον είναι αυτό που γράφει στα σχόλια, στην πίσω μεριά του βιβλίου, σχετικά με την προέλευση του όλου δημιουργήματος: ειπώθηκε στην ανθολόγο από τον θείο της (απόστρατος αξιωματικός) και τον γιο του. Είναι γνωστό από το 1955 και κυκλοφόρησε παράνομα σε μαγνητοταινία το 1978. Ο λογοτέχνης και τέως στρατηγός Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, είχε καταγράψει μια παραλλαγή του ποιήματος (το 1979), που κυκλοφορούσε προφορικώς μεταξύ των φαντάρων. 

Στις μέρες μας, έγινε γνωστό περί την πρώτη πενταετία του 2000 από την Ελληνική έκδοση του περιοδικού "Free", σε μορφή VCD, στο οποίο για να ακούσεις την επόμενη ραψωδία (αν θυμάμαι καλά, δεν ήταν όλες οι ραψωδίες μέσα) έπρεπε να παίξεις ένα "παιχνίδι". Κοινώς, είχε διαδραστικό χαρακτήρα. Τότε ήταν η πρώτη φορά σχεδόν που ακούστηκε κάτι ολοκληρωμένο από τα έπη του Όμηρου στις νεώτερες γενιές.

Κατά την αναζήτηση για διάφορων ιστορικών στοιχείων, έπεσα σε αυτό το υπερπλήρες άρθρο. Απίστευτη ανάλυση, με το ακόμη πιο απίστευτο "εξτραδάκι" που διαθέτει: ολόκληρα τα ομηρικά έπη σε γαμωέκδοση. 

Χαρά στην υπομονή σας - αν το διαβάσετε όλο. Το χρέος μου, πάντως, το έκανα.

3.

Δυο πασίγνωστα δίστιχα.

Καί ὁ Σωκράτης ὁ σοφός τήν ἄλειφε μέ λάδι

καί γάμαγε τούς μαθητές, πλήν τοῦ Ἀλκιβιάδη.

Κι ὁ Σωκράτης ὁ σοφός

κῶλον γάμαγε κι αὐτός!

2.

Κλασικό. Όλοι το ξέρουμε, όλοι το έχουμε πει. Και μαντέψτε: προέρχεται από παιδικές κατασκηνώσεις.

Εἰς τόν πόλεμον τῆς Τροίας

ἐγαμήθηκεν ὁ Δίας

μέ τήν Ἥρα τήν πουτάνα,

ποὖχε κῶλο σά φαγάνα

καί μουνί σάν καραβάνα.

1.

Ο στίχος που ακολουθεί είναι σπάραγμα πολύ μεγαλύτερου κειμένου. Κυκλοφορούσε μεταξύ μαθητών και φοιτητών, ήδη πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Δέν παίρνετε παράδειγμα κι ἀπ' τόν σοφό Σωκράτη,

πού διά τοῦ κώλου πέθανε τήν τρύπα τήν ἀφράτη!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

τοῦ ἔκανε τοῦ Πλάτωνα τόν κῶλο σάν κοφίνι

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Να σημειωθεί ότι η γλώσσα, όπως θα δείτε και στις μετέπειτα αναρτήσεις, δεν είναι και τόσο Νεοελληνικά. Πολλές φορές φέρνει κάτι σε καθαρεύουσα - εξού και το πολυτονικό σύστημα. 

Τα κείμενα παρουσιάζονται αυτούσια, χωρίς αλλαγές από το πρωτότυπο.

Πουλώντας πρόλογο...

Κι άλλο blog θα κάνεις ρε άνθρωπε;

Ναι.

Δεν βαρέθηκες να βγάζεις καινούργια blogs;;

Όχι.

Με κουράζεις με τις αλλαγές σου. Σε βαριέμαι.

Στ' αρχίδια μου.

Αυτός θα ήταν ένας τυπικός διάλογος με κάποιον εριστικό άνθρωπο όσον αφορά την απόφασή μου να κάνω αυτό το blog- δεν λέω ότι είναι φίλος, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Ακόμη και ΕΣΥ...

Πάντα είχα την τάση να βρίσω σαν αχθοφόρος, ή σαν λαχαναγορήτης, όπως προτιμάτε. Γενικότερα, είμαι και αθυρόστομος και παρορμητικός. Και πως σκατά τα κατάφερνα, έβρισκα μπινελίκια. Εφευρετικότατα (λίγο ψωνάκι κρύβουμε όλοι μας)! Συνδυασμός παλιότερων βρισιών που άκουγα, λίγο η θεία μου που με "γαλούχησε", όλα αυτά μαζί.

Βέβαια, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύουν κάποιοι ότι έχω σύνδρομο τουρέτ... Και ακατάσχετο μπινελίκι, και άκρατη προστυχοσκέψη.

Μαλακία πρόλογος, γάμησέ τον.

Πολύ πριν από μένα ασχολήθηκαν με την καταγραφή της ελληνικής αθυροστομίας. Και ακόμη πιο πριν, ασχολήθηκαν άλλοι για τον περιορισμό της και την - κάπως - εξάλειψή της. Στην Ελλάδα η λογοτεχνία δεν είναι τολμηρή - με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως αυτή του Ηλία Πετρόπουλου ( Καλιαρντά, 1971 - Το μπουρδέλο, 1980). Πόσες φορές θα ακούσατε την φράση από την μητέρα σας, ή την γιαγιά σας, ή έστω από την θεία σας: "θα σου βάλω πιπέρι στο στόμα"; Γενικά, η αθυροστομία αποτελεί ταμπού στην ελληνική κοινωνία. Παρόλα αυτά, βρισίδια βρίσκουμε στην επονομαζόμενη "χιουμοριστική ποίηση", όπου την τραγουδούν ή την απαγγέλλουν  στρατιώτες, φοιτητές, καλόγεροι, εργαζόμενοι, χωρικοί και παιδιά.

...Παρά την απλώς χιουμοριστική και προφορική αντιεξουσιαστική εξέγερση που εκφράζεται μ' αυτά τα ποιήματα και την ευρεία πλατφόρμα του ελληνικού κοινωνικού κύκλου όπου τα συναντάμε, σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούνται καθώς πρέπει, ούτε καν παραδεκτά, παρά μόνο στο πνεύμα ενός ανοιχτόλογου χιούμορ - κι αυτό μόνο μεταξύ πολύ στενών φίλων...

Κοινώς, το υλικό αυτό που θα παρουσιαστεί εδώ, ανήκει στο κοινωνικό ταμπού που το περιβάλλει η αυστηρή θρησκευτικοπολιτική λογοκρισία του ελληνικού τόπου, διατηρείται και μεταδίδεται, σχεδόν εξ ολοκλήρου, δια του προφορικού λόγου. 

Κάτι στο οποίο θα συμμετέχετε και εσείς!

Θα ανεβαίνουν σχεδόν κάθε εβδομάδα και από ένα στιχάκι (ή ολόκληρο κείμενο). Σκοπός είναι να δημιουργήσουμε μια online βάση για την ελληνική αθυροστομία. 

Επίσης!

Για να μην θεωρηθεί ότι είναι πρωτότυπη η ιδέα (ή έστω την κατέβασε η κλάβα μου), την έμπνευση για τούτο το ιστολόγιο, αποτέλεσε το ομώνυμο βιβλίο της Μαίρης Κουκουλέ. Την βρίσκω εξαιρετική δουλειά, και το θεωρώ πολύ εγωιστικό εκ μέρους μου, να μην το μοιραστώ με όλους. 

Σημείωση:

Αν έχετε κάποιο στίχο, ή κάποια μαντινάδα, ή κάποιο κείμενο που θέλετε να μοιραστείτε, μην κωλώσετε! Στείλτε μου PM και θα το δημοσιεύσω με το όνομά σας(άντε βρε! Θα γίνεται και διάσημοι)!

Και το δώρο μου για την πρώτη ανάρτηση:

Πονώ επά πονώ εκέ

Πονώ στα μέλη μου όλος.

Μόνο στον κώλο δεν πονώ

και νάμουνα ούλος κώλος.

Και επειδή ήσασταν καλά παιδιά, ένα ακόμη:

Δύναμη πούχει η κοπελιά στον αφαλό από κάτω,

βάζει το φίδι ζωντανό και βγάζει το ψοφάτο.

Υ Γ. Αν είστε "μη μου άπτου" και "αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου σικ", σάλτα και γαμηθείτε  τραβήξτε και την είσπραξη. Το παρόν ιστολόγιο θα περιέχει ΜΟΝΟ βρισιές.