Πουλώντας πρόλογο...

Κι άλλο blog θα κάνεις ρε άνθρωπε;

Ναι.

Δεν βαρέθηκες να βγάζεις καινούργια blogs;;

Όχι.

Με κουράζεις με τις αλλαγές σου. Σε βαριέμαι.

Στ' αρχίδια μου.

Αυτός θα ήταν ένας τυπικός διάλογος με κάποιον εριστικό άνθρωπο όσον αφορά την απόφασή μου να κάνω αυτό το blog- δεν λέω ότι είναι φίλος, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Ακόμη και ΕΣΥ...

Πάντα είχα την τάση να βρίσω σαν αχθοφόρος, ή σαν λαχαναγορήτης, όπως προτιμάτε. Γενικότερα, είμαι και αθυρόστομος και παρορμητικός. Και πως σκατά τα κατάφερνα, έβρισκα μπινελίκια. Εφευρετικότατα (λίγο ψωνάκι κρύβουμε όλοι μας)! Συνδυασμός παλιότερων βρισιών που άκουγα, λίγο η θεία μου που με "γαλούχησε", όλα αυτά μαζί.

Βέβαια, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύουν κάποιοι ότι έχω σύνδρομο τουρέτ... Και ακατάσχετο μπινελίκι, και άκρατη προστυχοσκέψη.

Μαλακία πρόλογος, γάμησέ τον.

Πολύ πριν από μένα ασχολήθηκαν με την καταγραφή της ελληνικής αθυροστομίας. Και ακόμη πιο πριν, ασχολήθηκαν άλλοι για τον περιορισμό της και την - κάπως - εξάλειψή της. Στην Ελλάδα η λογοτεχνία δεν είναι τολμηρή - με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως αυτή του Ηλία Πετρόπουλου ( Καλιαρντά, 1971 - Το μπουρδέλο, 1980). Πόσες φορές θα ακούσατε την φράση από την μητέρα σας, ή την γιαγιά σας, ή έστω από την θεία σας: "θα σου βάλω πιπέρι στο στόμα"; Γενικά, η αθυροστομία αποτελεί ταμπού στην ελληνική κοινωνία. Παρόλα αυτά, βρισίδια βρίσκουμε στην επονομαζόμενη "χιουμοριστική ποίηση", όπου την τραγουδούν ή την απαγγέλλουν  στρατιώτες, φοιτητές, καλόγεροι, εργαζόμενοι, χωρικοί και παιδιά.

...Παρά την απλώς χιουμοριστική και προφορική αντιεξουσιαστική εξέγερση που εκφράζεται μ' αυτά τα ποιήματα και την ευρεία πλατφόρμα του ελληνικού κοινωνικού κύκλου όπου τα συναντάμε, σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούνται καθώς πρέπει, ούτε καν παραδεκτά, παρά μόνο στο πνεύμα ενός ανοιχτόλογου χιούμορ - κι αυτό μόνο μεταξύ πολύ στενών φίλων...

Κοινώς, το υλικό αυτό που θα παρουσιαστεί εδώ, ανήκει στο κοινωνικό ταμπού που το περιβάλλει η αυστηρή θρησκευτικοπολιτική λογοκρισία του ελληνικού τόπου, διατηρείται και μεταδίδεται, σχεδόν εξ ολοκλήρου, δια του προφορικού λόγου. 

Κάτι στο οποίο θα συμμετέχετε και εσείς!

Θα ανεβαίνουν σχεδόν κάθε εβδομάδα και από ένα στιχάκι (ή ολόκληρο κείμενο). Σκοπός είναι να δημιουργήσουμε μια online βάση για την ελληνική αθυροστομία. 

Επίσης!

Για να μην θεωρηθεί ότι είναι πρωτότυπη η ιδέα (ή έστω την κατέβασε η κλάβα μου), την έμπνευση για τούτο το ιστολόγιο, αποτέλεσε το ομώνυμο βιβλίο της Μαίρης Κουκουλέ. Την βρίσκω εξαιρετική δουλειά, και το θεωρώ πολύ εγωιστικό εκ μέρους μου, να μην το μοιραστώ με όλους. 

Σημείωση:

Αν έχετε κάποιο στίχο, ή κάποια μαντινάδα, ή κάποιο κείμενο που θέλετε να μοιραστείτε, μην κωλώσετε! Στείλτε μου PM και θα το δημοσιεύσω με το όνομά σας(άντε βρε! Θα γίνεται και διάσημοι)!

Και το δώρο μου για την πρώτη ανάρτηση:

Πονώ επά πονώ εκέ

Πονώ στα μέλη μου όλος.

Μόνο στον κώλο δεν πονώ

και νάμουνα ούλος κώλος.

Και επειδή ήσασταν καλά παιδιά, ένα ακόμη:

Δύναμη πούχει η κοπελιά στον αφαλό από κάτω,

βάζει το φίδι ζωντανό και βγάζει το ψοφάτο.

Υ Γ. Αν είστε "μη μου άπτου" και "αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου σικ", σάλτα και γαμηθείτε  τραβήξτε και την είσπραξη. Το παρόν ιστολόγιο θα περιέχει ΜΟΝΟ βρισιές.